Władysław Popielarczyk

Urodził się w 1925 r. w Szteklinie. Od 1949 r. studiował malarstwo w Sopocie i na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie obronił dyplom w 1955 r. W latach 1962-1964 wystawiał na murach warszawskiego Barbakanu. Później otworzył własną galerię na ul. Piwnej w Warszawie. Urządzał tam swego rodzaju happeningi, podczas których, poza prezentacją malarstwa, demonstrował swój program artystyczny m.in. własne piosenki śpiewane z gitarą, wiersze, przebierance, tańce itp. Wciągał przy tym publiczność do wspólnej zabawy. Jego cykle malarskie to m.in.: malowane okna, Madonny współczesne, Macierzyństwo, obrazy hexagonalne, głowy współczesne, cykl rysowanych listów. W czasach Barbakanu malował w stylu stricte abstrakcyjnym. Malarstwo Popielarczyka ukazuje atmosferę i niepokój tamtych czasów a jednocześnie jest pełne poezji i dowcipu. Najbardziej inspirowała go głowa ludzka widziana w przekroju, czy przenikanie się figur. Zaprojektował i wykonał ponad 25 realizacji wystroju plastycznego w obiektach użyteczności kulturalnej, w różnorodnych technikach: fresk, mozaika, płaskorzeźba, witraż. Zajmował się malarstwem sztalugowym, ściennym, gwaszem i rysunkiem, często łącząc je ze sobą.

Popielarczyk miał ponad 40 wystaw indywidualnych i zbiorowych, zarówno w Polsce, jak i za granicą: w Anglii, Finlandii, Japonii, Niemczech, Szwajcarii, Szwecji, Stanach Zjednoczonych, Francji, Danii, Italii, Monako, Jugosławii, ZSRR. Jego prace znajdują się w muzeach na całym świecie m.in. w Polsce, Sztokholmie, Finlandii, Miami, Californii oraz licznych kolekcjach prywatnych, m.in. u królowej Belgii – Elżbiety i I sekretarza ZSRR Chruszczowa. Nazwisko Popielarczyka zostało wyróżnione przez wiele współczesnych encyklopedii m.in.: „Who`s Who in the World” i “Dictionery of International Biography”. Zmarł w 1987 r. w Warszawie. Za zasługi dla polskiej kultury i sztuki Rada Państwa odznaczyła Go pośmiertnie Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.

Galeria Prac